Τα κείμενα του Περικλή στο You May Say…

…και ένα ποίημα

2001. Δίπλα στο παράθυρο της κουζίνας, ο Περικλής απαγγέλλει από μνήμης μερικά από τα ποιήματά του, από αυτά που μετέφερε από παρέα σε παρέα λίγο πριν τα ποτά τελειώσουν. Του είχα εξηγήσει τι ήθελα να κάνω με τη φωνή του. Με άκουσε με προσοχή. Όταν μετά από μήνες του πήγα το τελικό αποτέλεσμα να το ακούσει μου είπε “σύντροφε, αν δεν καταλαβαίνει ο κόσμος τι κάνουμε, τότε γιατί το κάνουμε;”. 


Δυό κουβέντες για τα κομμάτια αυτά
Πρώτα απομονώθηκαν millisecond της φωνής και παραμορφώθηκαν ποικιλοτρόπως στο πρόγραμμα wavelab 1. Κάποια από αυτά μεταφέρθηκαν μετά στο acid. Κάποια στιγμή, πέραν του ρυθμού άρχισε να προκύπτει και μελωδία. Ως λάθος, ως μνημειώδης παρεξήγηση.

Τα κομμάτια Θάνατος 1, 2 και 3 φτιάχτηκαν το 2001. Το ποίημα “Ο Θάνατος” τυπώθηκε αρκετά χρόνια αργότερα, το 2013 στο βιβλίο «Παράπλευρες Καθημερινές Απώλειες» (Εκδόσεις των Συναδέλφων).
Οι μουσικές, οι θόρυβοι αυτοί, είναι για μια αναζήτηση επάνω στο ερώτημα “μπορεί η ηχογραφημένη, η απαθανατισμένη φωνή να διατηρήσει την ένταση της στιγμής που εκφέρεται; ακόμη περισσότερο αν μεταλλαχτεί, αν πειραχτεί και παραμορφωθεί με κάθε τρόπο; Κι ακόμη πιο πέρα, μεταφέρει η χροιά της φωνής κάτι απ’ την ουσία του όποιου νοήματος εκφέρει; θα το μεταφέρει στο διηνεκές ότι κι αν της κάνεις; όπως κι αν της φερθείς; θέλει δε θέλει; Είναι πάντοτε τα ποιήματά μας μουσική κι η μουσική μας θόρυβος;”.

Α.Κ.